Al Fatiha (recital)

 
In the Name of Allah,
The Universally Merciful, the Singularly Compassionate 
Praise be to Allah, Lord of all the Worlds
The Universally Merciful, the Singularly Compassionate
Master of the Day of Judgement
You alone we worship, and you alone we ask for help.
Guide us to the straight way.

The way of those You have blessed, not [the way of] those on whom is
[Your]
anger, nor those who are astray.

 

Sufism is the esoteric aspect of Islam, often referred to as the science of the interior (‘ilm al-bâtin). If religion is not fed from the interior by an authentic and exigent spirituality, it turns into hypocrisy, gives rise to materialism and other forms of reaction, and favours the development of sects or other forms of occultism. In Sunnite Islam, it is Sufism (tassawuf) which has assumed the role of balancing the external aspects (zahir) and the internal (bâtin) of the Revelation. It represents the living heart of the religion and the opening to the universal.

This is expressed by the testimony of faith (shahada), “La ilaha ila Llah, Muhammadin Rasulullah.” – There is no God but the one God, Muhammad is His Messenger.

The first of the two formulas which make up this testimony “La ilaha ila Llah” proclaims the monotheistic dogma and concerns only the transcendent principle, whereas the second introduces the messenger, the link between the principle and the manifestation. Upon testifying that “there is no God but the one God”, the Sufi is denying the reality of all that does not possess, of itself, sufficient reason; he becomes conscious of the illusory character of all  contingent phenomena, the world itself, individual existence; he empties himself of pretension, becomes “poor” (faqir in Arabic, dervish in Persian – terms often used as synonyms for Sufi), becomes submitted (muslim) to the one, unique God.

Thus, it is through his own extinction that man arrives at consciousness of the Real; by achieving his
own absence, he perceives the Presence. As described by Junayd, the Sufi of Baghdad; generally considered to be the founder of mystical schools in their classical form:

 “Thus the loss of his individual being completes the purity of his veritable being; in this state
of absolute purity, his individual attributes are rendered absent and through this absence, he becomes wholly present.”

The second part of the testimony of faith, which attributes the quality of Divine messenger to
Muhammad (Salla Llahu Alihi Wa Salem), completes the dogma of Unity by indicating the means
by which man can achieve this unity. The means is Muhammad (Salla Llahu Alihi Wa Salem), the intermediary (al-wasita) chosen to be the support for the revelation as well as an example for those
who take the path of the return to God.

Indeed, it is only through treading an authentic spiritual path that man can hope to achieve this unity.
If we take a closer look at the nature of Man’s soul, we can see that he belongs to 2 complementary worlds:

-        The tangible, material world, represented by the body (al-jasad) and accessible through reason (al-‘aql) and the senses (al-hawâss).

-        And the spiritual world, infinite and invisible, represented by the spirit (al-rûh) and accessible
through the faculties of the heart (al_qalb).

Thus man possesses a material body which belongs to the tangible world, and a spirit which belongs
to the angelic, invisible world. The spirit is the transcendent element which represents man’s
luminous aspect, connected to the Divine reality.

Without these two dimensions, without a balance between these two aspects of his humanity, man
cannot find his equilibrium and well-being. He lives in an illusory reality, attached to a myriad of substitutes in order to compensate for this imbalance; a sense of emptiness, of lacking which can
only be rectified by returning to a real balance between the material and the spiritual.

The primary condition for one who wishes to follow a living Sufi path, is to come into contact with
an authentic spiritual educator who has received a Divine authorisation (idhn) to educate those who
come to him. This spiritual education (al-tarbiyya), is the establishment of a link between the Master
and the disciple, a heart to heart link through which the seeker (murid) receives spiritual nourishment.

We are not talking about a theoretical teaching, but of a real spiritual companionship (subha) and an education which
aims to purify the heart of all worldly attachments and the natural dispositions of the
ego, such as pride, envy, anger and hate...., and to bind it instead to the attributes of the spirit. This is
what the Sufis refer to as the polishing of the heart, the polished heart being likened to a mirror which
is able to reflect the Divine Lights. For the Sufis, the heart is the receptacle of Divine Epiphanies.
There is a popular Sufi saying which illustrates this point:

 “How can he whose heart reflects the images of this world possibly receive Divine Lights?”

 We can find this blindness of the heart referred to in the Quran:

“It is not their eyes which are blind, but the hearts in their chests…”

The spiritual education consists of the lifting of the veils which constitute the ignorance of the carnal
soul, in order to receive Divine Lights and spiritual secrets.

It is through abundant invocation and the guidance of an accomplished spiritual master that the disciple travels upon the spiritual path and can accomplish the purification of his heart. Invocation is the means by which one can combat the darker reflexes and negative suggestions of the carnal soul, along with all which perturbs one’s inner self.  The Holy Quran tells us that:

“Indeed, it is through the invocation of God that hearts finds peace” There is a hadith (a saying attributed to the Prophet Muhammad, Salla Llahu Alihi Wa Salem) which says:

“He who invokes God and he who does not invoke Him, are like the living and the dead.”

That is to say, it is the invocation of God which awakens the heart and breathes life into it.

There is a lot that can be said about Sufism and the practice of invocation (dikhr), but no amount of words could possibly match the experience itself. So without further delay, we would like to offer you a taste of a collective invocation which is performed daily in our centres (zawiyya). So put your worldly concerns to one side, and just concentrate on being ‘present’ during the recital of the Wadhifa invocations.

In order to really set the scene, I would like to invite you to join us for a few minutes in the repetition
of the formula which is the principal component of our daily practice:

“La ilaha ila Llah”

(There is no God but the one God) 

La ilaha ila Llah   La ilaha ila Llah   La ilaha ila Llah   La ilaha ila Llah 

(5-10 minutes)

Another practice which generally plays an important role in Sufi tariqas (or brotherhoods) is that of Sama’.  In the Arabic language, the word Sama’ simply refers to ‘hearing’.


'Sama’ is a spiritual practice which consists of singing and listening to sacred verses, known as qassaïd (plural of qassida) which, as a musical tradition, had originally started  as songs of eulogy dedicated to particular tribes or personalities that one wished to honour, or simply romantic songs, dedicated to one’s beloved. With the arrival of Islam, the songs began to describe the exemplary life of the Prophet  and his companions (Salla Llahu Alayhi wa Salem); and the numerous saints, spiritual guides and holy men who followed the spiritual path which was established by them.


The practice of sama’ is historically linked with Sufism. It was the Sufi brotherhoods which enabled the practice to perpetuate and flourish, thus creating a poetic and musical cultural treasure, of prime importance which has been widely diffused throughout the Muslim world. Today, on the shelves of our record shops, we can often find recordings of Sufi songs from Bangladesh or Pakistan; of sacred music from Iran, Syrian singers from Aleph, or the sacred voices of Fez…Certain artists have even brought this ancient tradition to a much wider audience, such as the Pakistani singer Nusrat Fateh Ali Khan who is known throughout the world for his exquisite vocals and lyrical compositions rich in mystical allusion.


Traditionally, the Qassaîd themselves were very often written by great Sufi masters, living saints in the Islamic tradition. Their words are seeped in Divine lights which flow into the heart of the listener in accordance with his degree of ‘presence’ and his spiritual aspiration. Sama’ can thus be considered  as a form of therapy for the heart, a soothing of one’s innermost self. 


It is said that sama’ is relief which is drunk by the soul in the cup of the ear.

When asked about the practice of Sama’, the eminent Egyptian spiritual master of the 11^th century, Dhù-l-Nûn, gave the following response:

“It is the messenger of the truth (rassul-al-haqq), which has come in order to push hearts towards their higher aspirations. He who listens in an appropriate manner, will discover the truth therein, but he who listens with his carnal soul will remain veiled.”

Thus we invite you to open your hearts to the group SAFA….

Moulana Mehdi Sheikh Bahai
Safiali Shah II , huidige leider van Safi Ali Shahi Nematualhi Orde, houdt een inleiding over Rumi
en de betekenis van Zikr en Sama / Safiali Shah II, current leader of the Safi Ali Shahi
Nematualhi order, gives an introduction on Rumi and the meaning of Zikr and Sama.

Moulana probeerde met het oog op zijn vervolmaking als mens altijd moried (leerling) te blijven. In zijn kindertijd en jeugd was hij moried van zijn vader, hazrat Soltan Walad. Op zijn bevel is hij toen in dienst gegaan bij Sheikh Borhan’ldin Mohaghegh Tarmozdi in Sham. Na kennismaking met Hazrat Shams Tabrizi is hij dienaar geworden van hem en vervolgens is hij bij Hazrat Sheikh Salahudin Mararkoub in de leer gegaan. Zelfs bij zijn eigen leerling, Hesmud’din Chalpi, was hij een leerling. Want hij had de geliefde altijd als doel voor zich, waardoor hij altijd verliefd en zoekend bleef. In deze stadia heeft hij rauwheid, rijpheid en verbranding ervaren. En hij herhaalde dit telkens.

“Ik was rauw, werd rijp en verbrandde”

Hij geloofde dat oorlogen en vetes voortkomen uit het denken van onwetende mensen. Daarom moet men voortdurend het denken corrigeren en het denken moet gehoorzamen. Hij vond dat vrede en vriendschap over de wereld zullen heersen als het denken en de ratio in dienst staan van vrede.

“Oh broer, jij bent dat denken   
voor de rest ben je botten en wortel”
               
Moulana was ervan overtuigd dat als de mensheid bezoedeld zou zijn met veinzerij en gemaaktheid, zelfs de naasten en verwante gedachten met elkaar in oorlog zouden komen.

“Als kleurloos mens gevangen van de kleuren wordt
komt Mousi’e met Mousi’e in oorlog”

Moulana vond dat religie een middel is om de mensheid te begeleiden. Geen enkele religie of geloof of gebruik was volgens hem nietig. Hij raadde samenwerking en eenheid tussen de religies en godsdiensten aan. Hij kende alle profeten als boodschappers van God. Hij kende hen allen een belangrijke plek toe en zag hen als uitverkorenen. Hij noemt alle profeten in zijn Masnawi. En van een ieder van hen noemt hij een les. Als wij opletten zullen we zien; Adam, Noah, Ibrahim, Soleiman, David, Khezr, Shabat, Saleh, Zaratostra, Younis, Mozes, Jesus en de laatste boodschapper de profeet van de Islam want zijn boodschap was dat
van overgave.  Na overgave aan God zal geen boodschapper meer komen.

In het eerste boek, verzen 323, 324, noemt hij dat profeten één zijn en een ieder die hen van elkaar scheidt scheel en dubbel ziet. Hij zegt hierover;

“Er was een koning in het Joodse volk, wreed
Vijandig met Jesus en christenen
De koning werd scheelziend op God’s pad
Doordat hij deze eenheid op God’s pad scheidde”

Ik moet uitleggen dat scheelziend en dubbelziend degenen zijn die niet goed kunnen zien. Hij zag fanatisme als rauwheid en onwetendheid en degenen die fanatiek zijn zag hij als onwetend. In boek III, vers 168 zegt hij dat fanatisme rauwheid is;

“Fanatisme en hardheid is rauwheid
zolang je zo bent zal je weg zeer hard zijn”

Fanatici en heethoofden zijn altijd in hun kleine en donkere ruimte. Zij zijn nooit bereid andermans ideeën te horen, laat staan aannemen. Hij ziet adab (hoffelijkheid) als plicht van elk mens. Hij vindt dat iemand zonder adab de genegenheid van de meester mist. Iemand zonder adab doet niet alleen zichzelf te kort, maar ook anderen doordat hij dit gedrag verspreidt. Daarom vraagt Moulana God om te helpen.  Hij zegt;

“ Van God vragen wij hulp voor adab
man zonder adab mist God’s genegenheid
man zonder adab doet niet alleen zichzelf te kort
hij sticht brand in allen”
 
De belangrijkste kracht in Moulans’s oog is die van de rede en redelijke wetenschap. De kennis van de menselijke innerlijkheid met de kracht van de rede. Aan het eind van Boek I vertelt hij een verhaal over een advies van de profeet aan Ali, Pir van alle derwisjen, wat heel fascinerend is.  De profeet zegt tegen Ali;

“Hoewel je een goede, sterke en waakzame strijder bent, maar....
kom in de schaduw van wijsheid, niemand kan de wijsheid overwinnen”

Ik vraag u hier op te letten. Wijs is degene die met een verhaal van een onwetende zijn weg niet kwijt raakt, want hij heeft zijn weg door de rede gevonden. Dit is geloof dat uit rede en kennis voortkomt en vervolgens zich voortzet.

“Ga en vlucht in de schaduw van de rede
opdat je veilig bent van de verborgen vijand.
Dit is veel beter dan alle bevelen.
Je zult voortreffelijkheid vinden boven anderen”

Dus, lopen met een wijze vriend, een wijze en wetende begeleider, is veel beter dan al dat bidden. Moulana kent de Pirs en grootheden, na de profeten, als wijs en wetend. In vele verzen uit Masnawi vond hij samengaan met Pir en het volgen van zijn lessen nodig. Hij gaf ook een interessante raad die ik wil noemen, namelijk in Boek IV, verzen 2163 en 2164;

Pir is de Pir van wijsheid, jongen,
en niet de Pir van witte haren in baard en haar

Moulana zegt: Wees alert dat je niet valt voor mensen hun uiterlijk. Een witte baard, lange haren, kashkoul (kommetje van derwisj), gewaad en tulband zijn geen tekenen van leiderschap naar de waarheid. Er zijn velen die innerlijk Iblis (duivel) in zich dragen en uiterlijke de favoriete engel zijn. Jouw eerste pir moet jouw rede (wijsheid) zijn en jouw innerlijk verlangen. Wanneer een wijze en verlichte pir in jouw hart plaatsneemt, dan is de tijd aangebroken om je over te geven.

Moulana is ervan overtuigd dat de ware pir degene is die zijn leerling kiest en niet andersom. Hij zegt:

"Als pir je pakt geef je over,
Net als Mozes, onderwerp je aan het bevel van Khezr"

Hij refereert aan het verhaal van Mozes en Khezr, welk verhaal in Soerat Kahf in de Koran voorkomt. Hij vervolgt:

"Kies pir want zonder pir is deze reis
vol gevaren, vrees en onrust.
Dus als je de weg niet kent,
ga alleen en wend je niet af van je begeleider”

Als ik voor elke vers een toelichting zou geven, hoe summier ook, zal ik heel lang bezig moeten zijn. De tijd laat dit echter niet toe, ook al ben ik daartoe in staat. Moulana zegt:

"Masnawi zal als veertig kamelen worden
Het zal in verzet komen, benauwd worden vanwege te veel vracht"

Aangezien dit bijeenzijn ter gelegenheid van Moulavi is, zal ik proberen nog een paar punten in het kort uit te leggen voordat ik de bijdrage eindig.

De meeste mensen schrijven afgoderij toe aan het verleden of bepaalde groepen of mensen. Moulana is van mening dat afgoderij in elk mens voorkomt. Men zou alert en waakzaam moeten zijn.

"Moeder van alle afgoderijen is afgod van nafs (ego)
want die afgod is slang en deze is een draak”

Voor kennis van nafs, de duivel en Iblis verwijst hij naar ieders innerlijke en zegt dat er geen duivel buiten je bestaat. Ken jezelf. Duivel, hel en hemel vind je in jezelf.

"Als je het gezicht van nafs zoekt, jongen
Lees het verhaal van de hel via zeven deuren”

"Het zegt: Oh mond, jij bent zelf de poort van de hel
Oh mond, jij bent zelf de poort van de hemel"

Ook voor de betere en hogere wereld die niet materieel is hetgeen de hemel wordt genoemd, verwijst hij naar de mond en zegt:

"Houd je mond opdat je helder kunt zien
De keten voor die wereld is het volk en de mond”   

Hier moet ik melden dat Moulana in vele verzen in zijn Masnawi of grote Divan naar vriend, liefde en geliefde en het  zien van zijn geliefde verwijst. Over vriend zegt hij; “jouw vriend is jouw ogen en jouw vermogen om te zien. Als je Zijn schoonheid kunt zien dan zul je niets meer zeggen want de schoonheid van de vriend is niet in woorden te uiten." In Boek II, vers 21 en 29 zegt hij;

"Vriend is jouw oog, jij jager,
maak hem schoon van stof”

Religie van Moulana is liefde; zijn reden is verliefdheid; zijn wet is vrede, éékleurig, zonder kleur. Hij is niet los van de religies en volkeren. Hij staat wel ver en gescheiden van veinzerij. Verliefdheid en eerlijkheid is mogelijk via elke religie en elk volk. En met iedereen kan men in vrede en vriendschap leven. Het doel van elke verliefde is binding met de geliefde. Moulana zegt;

"Het verliefde volk is anders dan alle volken
Voor verliefden is religie en reden God
Verliefdheid kan van deze of die weg zijn
Uiteindelijk leidt het ons naar die koning
Wat ik ook zeg over liefde
Ik word verlegen wanneer ik daar (verliefd) ben"

Als u de werkelijke liefde heeft ervaren dan weet u dat uitleg over liefde en geliefde niet mogelijk is.  Het is een staat. In de onechte liefde gaat veel kleur en veinzerij schuil.

"Verliefdheid die op kleuren uit is
is geen verliefdheid doch schande"

Mijn laatste woorden zal ik wijden aan Sama en Zikr. Ik citeer hier ook Moulana en eindig mijn verhaal hiermee.  Moulana zag het dansen en Sama van de verliefden en gnostici als het aanschouwen van de geliefde, het verlaten van het ik en zelfzuchtigheid. Hij zegt: "Elke keer dat een derwisj uit zichzelf geraakt en zijn nafs overmeestert, begint hij aan sama en dans. Hij doorbreekt het ‘ik-zijn’." Het is interessant te zien dat een toeschouwer van sama en zikr zich afvraagt waarom een derwisj in deze staat geraakt, begint te dansen en handen klapt en wervelt. Moulana beschijft deze toestand in Boek III, vers. als volgt:

"Dus, daar waar je jezelf breekt
en het verlangen en de lust verlaat
dansen en wervelen doen zij op het plein
De echte dans doen de echte mannen
zodra zij uit zichzelf geraken klappen zij met de handen
daar zij hun gebreken verlaten, dansen zij
Je ziet niet de bladeren handen klappen
Je moet met de orden van je ziel luisteren en niet met de orden van je lichaam”

Hoewel het niet gemakkelijk is de oneindige zee van Masnawi te verlaten laat ik het hierbij. Dit was een groen blad van een arme derwisj.

Ya Haq